Log in

Het is weer een heel druk trouwseizoen voor mij. De weken vliegen voorbij. Kennismakingsgesprekken, trouwerijen in binnen- en buitenland…de tijd lijkt door mijn vingers heen te glippen. Inmiddels heb ik de eerste tien huwelijken van 2016 reeds mogen voltrekken en er staan er nog heel veel op de teller. Ik schrijf dan ook vrijwel iedere avond aan een speech of mail heen en weer met ouders en getuigen. De verkregen info maakt de speeches voor het bruidspaar immers extra persoonlijk!
Op 7 mei 2016 mocht ik Mario en Denise het Jawoord vragen in Italie, op Isola Maggiore. We hebben er met elkaar een heerlijk weekend mogen beleven en het ging er allemaal heel relaxt aan toe. Bij hoge uitzondering was ik samen met Kees en we werden opgenomen in de familie- en vriendenkring van Mario en Denise alsof wij hen allemaal al heel lang kenden. We waren ook bruiloftsgasten.

Op 6 mei arriveerden wij bij Agriturismo La Fattoria in Panicarole en op 7 mei was het De Grote Dag. Niemand wist dat Mario en Denise op een eiland zouden trouwen, behalve Kees en ik. Het was voor iedereen een prachtige verrassing en de gasten merkten het pas, toen zij al op de boot zaten.

Zelf was ik, samen met de bruid, haar vader en haar vriendin al eerder naar het eiland gegaan. Als trouwambtenaar ben ik graag wat eerder dan de rest van het gezelschap. De trouwerij zou om 17:00 uur zijn en er hing onweer in de lucht. Toen ik daar om 16:00 uur aankwam, was er nog helemaal niets klaar gezet. De ceremonie zou plaats vinden op de steiger, maar in plaats van een ceremonie-opstelling, stonden er nog overal tafeltjes en zaten er nog wat toeristen aan een biertje. Ik heb de eigenaresse opgezocht en haar gevraagd om een en ander zo snel mogelijk in orde te maken. Volgens de eigenaresse zou de ceremonie pas om 18:00 uur zijn, maar na wat extra overredingskracht van mijn kant, begon ze, samen met wat personeelsleden met frisse tegenzin de steiger in gereedheid te brengen. Woest om zich heen vegend moest ik nog uitkijken dat ik niet mee het water werd in geveegd. Om tegen 17:00 kwam Mario, de bruidegom. Ik hoorde haar vragen wie die vervelende vrouw was en zag haar naar mij wijzen. Waarop Mario haar antwoordde: “zij is de burgemeester die ons gaat trouwen”. En toen voltrok er zich een wonder. De vrouw met de bezem deed ineens heel aardig en in no time was de hele steiger trouwklaar en werd ik helemaal betrokken bij het neerzetten van het tafeltje waaraan getekend zou worden en bij het kleedje dat er op ging. Mijn hamer en akte werden ook mooi uitgestald door de dame.

Wat was ik blij dat ik een beetje had aangedrongen, want de onweersbui begon langzaam maar zeker onze kant uit te komen. We konden om rond kwart over vijf van start gaan en de ceremonie verliep vlekkenloos. Tegen het einde van mij speech kwam er wel een bliksemflits, waardoor het zoontje van Marco naar binnen vluchtte, maar wat later kwam hij toch weer terug. Ik kon vertellen wat ik wilde vertellen, had prachtige bijdragen van ouders en getuigen en heb niet alleen heel wat vrolijke bruiloftsgasten onder mijn gehoor gehad, er waren ook veel mensen die zo ontroerd waren, dat ik heel wat zakdoekjes langs de ogen zag gaan.

Na het tekenen van de akte en het slotwoordje, gingen we een toast uitbrengen op het bruidspaar. De toast kon nog buiten, maar goed vijf minuten later barstte het onweer los. Gelukkig deden we de bruidstaart in het aangrenzende restaurant.

En zo gebeurde het, dat ik, op een mooie zaterdagmiddag in mei, in Italie, de titel “ Burgemeester” in ontvangst mocht nemen.

Uitgezwaaid door de Italiaanse gastvrouw vertrokken we om 19:00 uur weer per boot naar de feestlocatie, waar we een heerlijke avond hebben gehad.
En ik..?? Ik heb er een vriendin bij…op Isola maggiore in Umbrie!

Plaats reactie

Beveiligingscode
Vernieuwen