Log in
Livigno
Fotocredits www.bruidsfotografie-erica.nl

Op 25 februari 2018 had ik alweer de derde bruiloft van dit jaar. Deze vond plaats in de Italiaanse Alpen. Boven op de berg. Een prachtig bruidspaar, echte lieverds. De bruid komt al jaren in dat prachtige wintersportgebied. Haar ouders hebben daar een huis. In Nederland heb ik eerst de wettelijke ceremonie gedaan in Rotterdam en de trouwceremonie mocht ik boven op de berg in Livigno doen. Natuurlijk tweetalig, in het Nederlands en in het Duits. Het was behoorlijk koud, er stond een straf windje en de gasten hadden dekens om zich warm te houden. Toch was het niet erg, want er heerste zo’n fijne sfeer en het bruidspaar straalde.  Mijn speech viel zeer goed in de smaak en het warme applaus was hartverwarmend. Na de ceremonie was er een diner en een prachtig feest.  Meestal ben ik, als trouwambtenaar, dan al lang weer weg. Nu dus niet, want in de middag was ik met de kabelbaan omhoog gegaan en in de nacht werden wij met een snowcat weer van de berg gehaald. De ceremonie en het feest waren op meer dan 2100 km hoogte.  Zo geweldig genoten. Heerlijk gedanst, fijn diner, leuke bijdragen, trotse ouders en prachtige natuur. Het was zo mooi om dit mee te mogen maken. Wat was het een mooi gezicht, zoals het bruidspaar samen aan kwam lopen. Met de bergen en de sneeuw op de achtergrond. Ik had een traan en was ontroerd. Dat ze maar heel lang de liefde mogen blijven vieren.
.
Ik ben al zo vaak in Italie geweest, heb daar zo veel ceremonies gedaan, maar nooit eerder deed ik een wintersporthuwelijk boven op een berg. Kees ( mijn man) ze al tegen onze kinderen: “je zult zien dat Ria niet gaat skieen, maar toch met de gipsvlucht naar huis zal komen”. Gelukkig was dat niet het geval en ben ik die maandag gewoon weer heelhuids door hem opgehaald van het vliegveld. Het was een prachtige en onvergetelijke ervaring. Inmiddels heb ik de eerste zeven huwelijken van 2018 er op zitten en liggen er nog bijna 50 mapjes voor de huwelijken die ik dit jaar allemaal nog mag gaan doen. Op 10 mei bijvoorbeeld, heb ik eerst een trouwerij in Vught en vlieg ik dezelfde avond meteen door naar het Lago Maggiore in Italie. Dat is nog maar het begin, want ook later in het jaar ben ik weer diverse keren over de grenzen te vinden, onder andere in Volterra in Toscane.

De speeches voor de hele maand mei zijn geschreven, ik ben nu vast druk met juni.
Wordt vevolgd.

Afgesloten wegAls trouwambtenaar en ceremoniespreker ben ik er altijd trots op, dat ik nog nooit te laat op een huwelijk ben gekomen. Logisch, hoor ik u nu zeggen, zo hoort het ook. Soms echter, zijn er omstandigheden, die een mens niet in de hand heeft. Dat overkwam ons gisteren. We gingen naar Baasrode. Ik had me bijzonder verheugd op deze ceremonie. Omdat er bij Antwerpen veel files zijn, had mijn “chauffeur” een alternatieve route uitgestippeld via de Liefkenshoektunnel. OK, 6 euro tol, maar dat zou de pret zeker niet drukken. We hadden een voorspoedige rit, tot ongeveer 20 km voor de eindbestemming. Toen begon het gedonder. De weg waar wij overheen moesten, was opgebroken en er waren geen bordjes voor een omleidingsroute. We moesten ergens voorbij De Schelde bij Baasmunster, maar wat we ook probeerden, alles liep dood. Uiteindelijk hebben we een wielrenner aangehouden. Hij legde ons een alternatieve route uit. Zucht van verlichting. Maar prijs de dag niet voor het avond is. Inmiddels was het vijf uur, de ceremonie zou om zes uur moeten beginnen. Hadden we glansrijk kunnen halen, ware het niet, dat natuurlijk half Belgie de zelfde kant uit moest. Om kwart voor zes belde ik de locatie en heb het uitgelegd. De gasten kregen vast een aperitief en na de weg afgelegd te hebbben in een lange file, kwam ik 16minuten te laat aan op de locatie. Een prachtige zaal....een dikke knuffel van lieve bruid Evie en tegen half zeven begon ik de ceremonie. Na alle stress kon ik gelukkig toch de knop goed omzetten en hadden we een fijne drie kwartier durende ceremonie. Met prachtige bijdragen van getuigen en bruidsmeisjes, die het allemaal persoonlijk hebben verteld. Wat had deze nachtmerrie een fijne afloop en wat was ik blij met de lieve woorden van het bruidspaar en hun gasten én met de mooie bloemen die ik van het bruidspaar kreeg. Zo werd het toch: eind goed, al goed.

We hadden echt ruim de tijd gepland, maar ondanks dat, kan er iets mis gaan, daar ben ik nu wel achter. En hoe fijn, als bruidspaar en gasten dan alle begrip tonen. En dat is ook de reden, waarom ik altijd tegen mijn bruidsparen zeg: plan een uur ruim in voor de ceremonie. Er kan altijd iets zijn, waardoor we iets later beginnen. Met dat iets later had ik dus nooit aan mezelf gedacht en ik weet ook dat dit een uitzondering was.
En wat heb ik, ondanks de file, enorm genoten van de liefde tussen Evie en Kristof, van hun ontroerde ouders, van hun mooie kinderen en van de fijne gasten.....en de warme ontvangst en het applaus na afloop. En nu spring ik onder de douche, ik heb straks een gesprek met een leuk bruidspaar bij De Chocolade Fabriek.

 Masseria SusafaOp mijn verjaardag, op 4 juni 2017, mocht ik de ceremonie verzorgen van Bram en Simone op Masseria Susafa op Sicilië.
Al in december 2016 ben ik bij hen thuis geweest om kennis te maken. We hadden een leuke klik en toen ik weer naar huis ging, wist ik al, dat ik hun ceremonie op Sicilië mocht verzorgen.
Bram en Simone hebben samen heel veel voorbereid en natuurlijk hebben we zeer regelmatig contact gehad om de ceremoniewensen van het bruidspaar zo mooi mogelijk gestalte te kunnen geven.
Bram en Simone zouden vrijwel alles zelf regelen. Ze wilden graag live muziek en via navraag bij mij kon ik hen (via Jacqueline Veldkamp van PauWeddings) doorverwijzen naar weddingplanner Marica.
Doordat ik op zaterdagmiddag 3 juni een bruiloft had in Noordwijkerhout, kwamen Kees (mijn man) en ik pas tegen twee uur in de nacht aan op de prachtige trouwlocatie. Dat het er zo prachtig was, kwam de andere ochtend dan ook als een complete verrassing. Want hoewel ik heel vaak afreis naar Italië, voor trouwceremonies, was ik nog nooit eerder op Sicilië geweest. Wat een prachtig eiland.
Op de vierde juni, de dag van de ceremonie, ging alles heel relaxt. De bruid werd prachtig opgemaakt en aangekleed en de bruidegom had alvast een kleine fotoshoot met de fotograaf Er waren tien kinderen en ruim twintig volwassenen en van te voren heb ik met heel veel gasten al verder kennis kunnen maken. Nog even de ceremonie doorgesproken met weddingplanner Marica en rond half twaalf begon de ceremonie. Het was prachtig weer, de gaten zaten op strobalen, het bruidspaar zat schuin tegenover de gasten en ik stond schuin tegenover de gasten en het bruidspaar. Het was een warme ceremonie, prachtig weer, lieve woorden die ik over mocht brengen namens familie en vrienden en er waren mooie eigengemaakte schilderijtjes van Julian en Pepijn, de lieve zoontjes van Bram en Simone.
De ceremoniemeester heeft aan het eind van de ceremonie prachtig gesproken en liet alle gasten nog even Lang zal ze leven zingen voor mij.

Wat een heerlijke dag, wat een fijne ceremonie en wat was het fijn dat Kees en ik aansluitend nog enkele dagen konden doorbrengen op dat prachtige eiland.
Het leven van een vliegende babs is zo gek nog niet. Nu weer even druk met Nederland en België, in september vlieg ik naar Schotland. Wordt vervolgd.

Bram-en-Simone

Ria in ItalieHoera, het trouwseizoen is weer volop begonnen. Doordat ik zo druk ben geweest met trouwen, tot en met december aan toe, kwam ik steeds niet tot het schrijven van een nieuw blogje. In november was ik, naast de huwelijken die er nog stonden, alweer druk met de voorbereidingen voor 2017. Dankbaar en blij mag ik terugkijken op een overvol trouwjaar, met meer dan 40 huwelijken en ceremonies door heel Nederland en Europa. Kastelen, Landgoederen, Op De Boerderij, Op De Manege, Gemeentehuizen, Villa’s, Tuinen, Boten, Eilanden, Kerkjes, Restaurants, Hotels….trouwen doe ik overal. Hoewel het natuurlijk geweldig is om in het buitenland een ceremonie te mogen leiden, kan ik naar eer en geweten zeggen dat iedere ceremonie voor mij even bijzonder is. Of het nu gaat om een bruidspaar voor mijn “standplaatsgemeente” of om een bruidspaar dat mij boekt via mijn website, ieder bruidspaar mag rekenen op mijn volledige – en persoonlijke inzet.

Inmiddels staan er weer ruim 40 huwelijken in mijn agenda, allemaal voor 2017. Gisteren mocht ik een huwelijk voltrekken op Lake Seven. Wat is dat toch prettig, trouwen op een locatie. Geen gesleep met gasten, alles onder hetzelfde dak!
Ook in februari mag ik meerdere keren het Jawoord vragen en dat loopt door tot en met november. Ook doe ik nog mee aan een foto shoot met een heel leuke weddingplanner en diverse andere collega’s uit de trouwbranche. Trouwbeurzen sla ik dit jaar maar een keertje over.
Ik reis weer kris kras door heel Nederland en Europa.  Niet alleen mag ik in vrijwel iedere Nederlandse provincie  het Jawoord vragen, ik mag ook naar Antwerpen, naar De Ardennen, naar Sicilie en naar Schotland. En geloof me: ik vind het allemaal even leuk en reis overal met plezier naar toe. Daarnaast heb ik nog twee leerlingen, die ik help om mooie ceremonies neer te zetten. De ene leerling is van Belgie en is al druk bezig de Belgische markt te veroveren, de andere leerling leid ik op voor een eenmalige ceremonie in het buitenland. Zo fijn, om kennis over te mogen dragen!

Voor 2018 heb ik reeds twee maal Italie (Volterra) in de agenda staan…wat een feest! Samen met Pascal Immers van Trouwen met Passie gaan we er weer iets onvergetelijks van maken.

Wat een luxe, dat er daarnaast voor 2018 alweer vijf bruiloften bij mij geboekt staan. Best apart, als ik me bedenk dat januari 2017 nog niet eens voorbij is. 

Natuurlijk ben ik nu  alweer druk aan het schrijven en daarnaast heb ik nog een aantal bezoekjes af te leggen. Iedere keer ben ik weer blij met de mooie gesprekken met “mijn” bruidsparen. Blij ook met het vertrouwen dat ze in me stellen, want trouwen doet men over het algemeen maar een keer zo uitgebreid. Het is mooi om te zien dat veel bruidsparen meer eisen stellen aan de ceremonie en mede daarom mij als hun ZZP ambtenaar in huren. Want waarom voor een standaard toespraak gaan, als het zoveel persoonlijker kan. Als de ceremonie mooi en ongedwongen is, wordt de fotoreportage ook veel mooier.
Ik vind het leuk om te praten met de familieleden van de bruidsparen en met hun getuigen. Ik krijg er veel mooie medewerking van en prachtige toegevoegde informatie. Hierdoor kan de ceremonie veel warmer en persoonlijker worden neergezet. Ook de inbreng van de kinderen is zo leuk om hierin mee te nemen.

Veel mensen denken dat een ZZP trouwambtenaar duur is. Nou…echt niet hoor. Mijn prijzen hou ik zo laag als het maar enigszins kan…ik hecht nu eenmaal meer waarde aan een stralend bruidspaar, dan aan de onkostenvergoeding.

Nieuwsgierig geworden? Meer weten over deze vliegende en treinende trouwambtenaar?/ceremoniespreker en de eventuele mogelijkheden? Stuur me een mail, of bel me op. Ik denk graag met jullie mee. Bij mij mogen jullie maximale inzet verwachten voor een bescheiden tarief! En…ik beheers natuurlijk Frans, Engels, Duits en (en beetje) Italiaans.

Ik Trouw Jullie Met Liefde En Plezier

Het is weer een heel druk trouwseizoen voor mij. De weken vliegen voorbij. Kennismakingsgesprekken, trouwerijen in binnen- en buitenland…de tijd lijkt door mijn vingers heen te glippen. Inmiddels heb ik de eerste tien huwelijken van 2016 reeds mogen voltrekken en er staan er nog heel veel op de teller. Ik schrijf dan ook vrijwel iedere avond aan een speech of mail heen en weer met ouders en getuigen. De verkregen info maakt de speeches voor het bruidspaar immers extra persoonlijk!
Op 7 mei 2016 mocht ik Mario en Denise het Jawoord vragen in Italie, op Isola Maggiore. We hebben er met elkaar een heerlijk weekend mogen beleven en het ging er allemaal heel relaxt aan toe. Bij hoge uitzondering was ik samen met Kees en we werden opgenomen in de familie- en vriendenkring van Mario en Denise alsof wij hen allemaal al heel lang kenden. We waren ook bruiloftsgasten.

Op 6 mei arriveerden wij bij Agriturismo La Fattoria in Panicarole en op 7 mei was het De Grote Dag. Niemand wist dat Mario en Denise op een eiland zouden trouwen, behalve Kees en ik. Het was voor iedereen een prachtige verrassing en de gasten merkten het pas, toen zij al op de boot zaten.

Zelf was ik, samen met de bruid, haar vader en haar vriendin al eerder naar het eiland gegaan. Als trouwambtenaar ben ik graag wat eerder dan de rest van het gezelschap. De trouwerij zou om 17:00 uur zijn en er hing onweer in de lucht. Toen ik daar om 16:00 uur aankwam, was er nog helemaal niets klaar gezet. De ceremonie zou plaats vinden op de steiger, maar in plaats van een ceremonie-opstelling, stonden er nog overal tafeltjes en zaten er nog wat toeristen aan een biertje. Ik heb de eigenaresse opgezocht en haar gevraagd om een en ander zo snel mogelijk in orde te maken. Volgens de eigenaresse zou de ceremonie pas om 18:00 uur zijn, maar na wat extra overredingskracht van mijn kant, begon ze, samen met wat personeelsleden met frisse tegenzin de steiger in gereedheid te brengen. Woest om zich heen vegend moest ik nog uitkijken dat ik niet mee het water werd in geveegd. Om tegen 17:00 kwam Mario, de bruidegom. Ik hoorde haar vragen wie die vervelende vrouw was en zag haar naar mij wijzen. Waarop Mario haar antwoordde: “zij is de burgemeester die ons gaat trouwen”. En toen voltrok er zich een wonder. De vrouw met de bezem deed ineens heel aardig en in no time was de hele steiger trouwklaar en werd ik helemaal betrokken bij het neerzetten van het tafeltje waaraan getekend zou worden en bij het kleedje dat er op ging. Mijn hamer en akte werden ook mooi uitgestald door de dame.

Wat was ik blij dat ik een beetje had aangedrongen, want de onweersbui begon langzaam maar zeker onze kant uit te komen. We konden om rond kwart over vijf van start gaan en de ceremonie verliep vlekkenloos. Tegen het einde van mij speech kwam er wel een bliksemflits, waardoor het zoontje van Marco naar binnen vluchtte, maar wat later kwam hij toch weer terug. Ik kon vertellen wat ik wilde vertellen, had prachtige bijdragen van ouders en getuigen en heb niet alleen heel wat vrolijke bruiloftsgasten onder mijn gehoor gehad, er waren ook veel mensen die zo ontroerd waren, dat ik heel wat zakdoekjes langs de ogen zag gaan.

Na het tekenen van de akte en het slotwoordje, gingen we een toast uitbrengen op het bruidspaar. De toast kon nog buiten, maar goed vijf minuten later barstte het onweer los. Gelukkig deden we de bruidstaart in het aangrenzende restaurant.

En zo gebeurde het, dat ik, op een mooie zaterdagmiddag in mei, in Italie, de titel “ Burgemeester” in ontvangst mocht nemen.

Uitgezwaaid door de Italiaanse gastvrouw vertrokken we om 19:00 uur weer per boot naar de feestlocatie, waar we een heerlijke avond hebben gehad.
En ik..?? Ik heb er een vriendin bij…op Isola maggiore in Umbrie!